Ang JLPT

Ang Japanese Language Proficiency Test (JLPT) o ang tinatawag nilang “Nihongo Nouryoku Shiken (日本語能力試験)” ay marahil ang pinaka-sikat sa lahat ng mga Pagsusulit sa Pagsukat ng Galing sa Nihongo. Taon-taon sa simula ng buwan ng Disyembre, napupuno ang mga Test Centers dito sa Japan ng mga dayuhang nais subukan ang kanilang galing sa Nihongo.

Nuong ika-5 ng Disyembre ng taong 2004, kami ay naglakas-loob subukan ang aming galing. Kasama ko ang tatlong Koreano at isang taga-Canada, kami ay nag-renta ng kotse at nagbiyahe mula Kagoshima papuntang Fukuoka.

Apat na Level ang mayroon, pinakamahirap ang Level 1 samantalang pinakamadali naman ang Level 4. Tulad ng aming inaasahan, karamihan sa mga kumukuha ng Level 1 at 2 ay mga Tsino o Koreano samantalang karamihan sa mga kumukuha ng Level 3 at 4 ay mga Puti na karamihan ay mga English Teachers.

Marahil ito ay nagpapatunay na mas madali para sa mga Tsino at Koreano ang aralin ang wikang Hapon o kaya’y tamad lang talaga ang mga Puti na mag-aral dahil marunong na naman silang mag-Ingles. Marahil din ito ay dahil kailangan ng mga Tsino at Koreanong matutong mag-Hapon para mamuhay sa Japan samantalang para sa karamihan ng mga Puti, kailangan lang nilang matutunan ang mga salitang ginagamit sa pagtuturo ng wikang Ingles. Kayo na ang bahalang maghusga.

Ang nakapagtataka nga lang ay wala yata akong nakitang Pilipino bukod sa akin. Bukod sa mga Tsino, Koreano at mga Puti, may mga nakita rin akong mga taga-Indonesia, mga taga-India. May mga mangilan-ngilan ding Afrikano at Latino hindi ko nga lang masiguro kung saang bansa sila galing. Ito ay nakapagtataka dahil ayon sa Statistics, ang mga Pilipino ang pang-apat na pinakamalaking pangkat ng mga dayuhan dito sa Japan sumusunod lamang sa mga Tsino, Koreano at mga taga-Brazil.

Gusto ko sanang isipin na lahat ay pumasa na sa Level 1 kaya lang, medyo malabo yata iyon. Marahil nga tinatamad lang talaga ang mga Pilipino di kaya’y kulang pa sa lakas ng loob upang subukang kunin ang JLPT.

Marami akong kakilalang Pilipino sa Japan na masaya na dahil marunong na silang magsalita ng Nihongo kaya hindi na nagsusumikap mag-aral magbasa at magsulat. Marami rin akong kakilala na masaya na na marunong silang mag-Ingles kaya hindi na nagsusumikap mag-aral ng Nihongo. Tulad nila, ako rin ay may mga ganitong mga tendencies at araw-araw ko itong pilit nilalabanan. Minsan matagumpay. Kadalasan hindi.

Gusto kong magkaroon ng lakas ng loob tayong mga Pilipino. Gusto kong magsumikap tayong mga Pilipino. Gusto kong magtagumpay tayong mga Pilipino. Hindi lang sa Nihongo kundi sa lahat na rin nang larangan na maaari tayong magtagumpay.

Hindi ko nga lang alam kung pano.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s